นานมากเลยที่ห่างหายไปจากบ้านหลังนี้

ยังคงจำได้เลยว่าแต่ก่อนเข้ามาบ่อยมาก แทบจะทุกวัน

เพราะอะไรเหรอคะ.. อืม มาอ่าน Horo ฮ่าๆๆๆ

ประมาณว่าขอรู้อนาคตตัวเอง จะได้วางแผนถูก ก้าวขาไหนดี ว่างั้น เหอๆ

- แล้วทำไมถึงได้ห่างหายไป

ก็เนื่องด้วยหลายสาเหตุ แต่เอาเป็นว่ากลับมาละ ไม่ต้องพูดเยอะ เข้าใจตรงกันแค่นี้พอ ^^

- แล้วกลับมาทำไม

เออ ถามกวนตีนนะ ฮ่าๆๆๆ ถามเอง ตอบเอง ก็แบบว่าจะมาเขียนอะไรดีๆให้อ่านกันเหมือนเดิม

พอได้มาอ่านเรื่องราวที่ตัวเองเคยเขียนไว้ โอ้โห เจ้าปรัชญาเหมือนกันนะเนี่ย

แต่น่าเสียดายที่บางเจอร์นัลก็ลบไปแล้ว ยังจำได้เลย เรื่องบันทึกความทรงจำที่ภูกระดึง

อ่านแล้วยังน้ำตาคลอเบ้า ฮ่าๆๆๆ ไม่ขนาดนั้น แต่มันทำให้นึกถึงภาพความทรงจำดีๆที่ยากจะลืม

พูดไปก็เริ่มมันปากอยากเม้าแล้ว แต่ตอนนี้ตีสาม เหอๆ ดึกมากละ

แต่ทุกครั้งอารมณ์ศิลปินมักจะออกช่วงนี้ทุกทีค่ะ เคยเขียนบางเจอนัลตอนเที่ยงคืนจนถึงเช้าอ่ะ

เออ ถึกเนอะ ถึกมาก แต่พอกลับมาอ่านมันก็ขำตัวเองทุกที ว่าเออนะ เคยเป็นอย่างไร ในช่วงเวลานั้นๆ

ส่วนตอนนี้นะเหรอ อืม ว่าไงดี มีความสุขนะ มันก็เศร้าบ้างแหละ กับหลายๆเรื่อง

แต่ทุกเรื่องก็ได้สอนให้เราได้เข้าใจอะไรต่างๆมากขึ้น

โดยเฉพาะความรัก โอ้วโห มีกับเขาด้วยเหรอเนี่ย

แหม มันก็นะ มีบ้างสิ สวยขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้จะได้กลายเป็นความทรงจำไปแล้วก็ตาม

แต่มิตรภาพก็ยังคงอยู่ และตอนนี้มันก็มากขึ้นซะด้วยซ้ำ เพราะมันเหมือนกับการที่เราได้รักโดยไม่หวังการตอบแทนอย่างแท้จริง

มันกลับรู้สึกว่า เราอยากทำอะไรให้คนที่เรารักมีความสุขที่สุด ไม่ว่า ณ เวลานี้เราจะเป็นอะไรกันก็ตาม

อืม น้ำเน่าโดยแท้ แต่เชื่อมั๊ยว่ามันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ..จะว่าไป ฉันก็นางเอกนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ซะงั้นเลย

พูดไป หัวเราะไป อย่าหาว่าบ้านะ ก็บ้าจริงๆค่ะ บ้าไปซะทุกเรื่อง จนเป็นแบบนี้แหละ แบบจอยๆอ่ะ เหอๆ

เอาละ เกริ่นเรียกน้ำย่อยมามากแล้ว ไปนอนดีกว่า

อ่า ซะงั้น กะจะเขียน แต่วันนี้มีอารมณ์แค่นี้ ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นหัวข้อในการเขียนอะไรดี

ซึ่งจะว่าไปมันก็มีนะคะ การเมืองชัดๆนี่แหละ ช่วงนี้บ้านเมืองวุ่นวายมากเนอะ แต่ไม่ขอพูดพถึงละกัน เพราะเป็นคน sensitive เรื่องบ้านเมืองมากค่ะ

พูดทีไรน้ำตาจะไหล เอ๊ะรึว่าชาติก่อนเราเคยเป็นคนในหมู่บ้านบางระจันวะเนี่ย โคตรรักชาติเลย และก็เกลียดไอ้พวกที่มันทำลายชาติบ้านเมืองด้วย

คิดว่าเป็นการรักษาประเทศ แต่การกระทำอย่างนี้ มันไม่ต่างจากโจรที่ปล้นแผ่นดินหรอก

อืม ชักจะหนักละ พอดีกว่า ถ้าออกความเห็นหรือคุยประเด็นนี้เมื่อไหร่นะ ตายเป็นตายวะ

แล้วเราก็ไม่กลัวซะด้วย เพราะเรามีสิทธิ อ้อ แต่ที่สำคัญเราไม่เคยลืมหน้าที่

แม่เจ้า คนสมัยนี้มันเรียกร้องสิทธิกันซะเหลือเกิน สิทธิเป็นญาติฝ่ายไหนอ่ะ เรียกอยู่นั่น

คือถ้าเรียกในแบบที่พอดี เหมาะสมก็ไม่ว่าหรอกค่ะ

แต่มันตรงกันข้ามสิ เรียกร้องอย่างนั้น อยากได้อย่างนี้ แต่มันไม่คิดจะทำอะไร ไม่คิดจะช่วยชาติเลย ไอ้พวกเห็นแก่ตัว ก็มีแต่เกาะชาติกิน

เอาละ น้ำโหขึ้นอีกรอบ พอๆๆๆๆ ไม่ไหวๆๆๆๆ เดือดๆๆๆ

เอาเป็นว่าไว้มีโอกาสจะมาเล่าเรื่องที่อยากเล่าละกัน

อ้อ หรือถ้าอยากให้เล่าเรื่องอะไรก็ฝากคอมเม้นต์มาได้นะคะ เดี๋ยวบรรยายธรรมะภาคพิเศษให้เลย เหอๆ

ไม่ต้องห่วง เราค่อนข้างมองเป็นกลางในทุกเรื่อง ถูกก็ว่าถูก ผิดก็ว่าผิด ไม่มีเคือง อะไรตามนั้น

และก็ขอบคุณมากสำหรับเพื่อนๆที่เข้ามาเม้น และก็ฝากคอมเม้นอยากเป็นเพื่อนกับเรา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นฝรั่ง เหอๆ ท่าทางฉันจะดวงสมพงษ์กับคนต่างชาติ

ไม่ว่าจะเป็นชาตินี้หรือชาติหน้าก็ตามเหอะ สักครู่นะ เดี๋ยวเพื่อนๆอ่านไม่ออก

Hello my new friends, thanks for your comment in my space. I'm sorry if I call you back late. I have just check my space, so I will accept you in my list as soon as I can.

Miss everybody and nice to meet you ^__^

 

ก็ถือโอกาสนี้บอกให้ทราบโดยทั่วกัน ว่า.. Joy will come back เหอๆ ฟังแล้วดูดีเนอะ ยังกับหนังอะไรประมาณนั้น

อ้อ หรือถ้าไงก็สามารถไปฝากเม้นที่ hi5 ได้นะคะ จอยจะพยายามไปเช็คละกัน

แบบว่าพักหลังคนเล่นเยอะ แล้วก็คนแปลกหน้าก็เยอะ เราไม่รู้จัก แต่ก็ต้องรับแอดไป เพราะถ้าไม่รับ กลัวเขาเสียใจ พั่นนะ ว่าไปนั่น เหอๆ

แต่ก็นะ ใจเขาใจเรา เขาอยากเป็นเพื่อนเราก็ดีค่ะ

 

เราก็คงเข้ามาบ้าง ไม่ใช่ว่าจะบ่อยถึงขั้นสองวิตอบกลับนะคะ และก็ไม่ได้นานถึงขนาดที่ปลูกต้นมะม่วงแล้วลูกเต็มต้น อย่างนั้นก็ไม่ใช่

แต่จะพยายามเข้ามาเรื่อยๆละกัน เข้ามาถ่ายทอดเรื่องราว เรื่องเราอะไรประมาณนั้น

 

ช่วงนี้ต้องขยันหนักกว่าเดิมหลายเท่า เพราะจะจบแล้ว แต่ก่อนจบ เราต้องไปสมัครเรียนต่อที่อังกฤษ ไม่ก็เมกา

มหาลัยที่อยากเข้าก็โอย เทพทั้งนั้น แต่ก็นะ ลองสักตั้ง ไม่ได้ก็ต้องได้ละวะคราวนี้ ฮ่าๆๆๆๆๆ

แล้วยังจะมาเขียนเจอนัลอีก ก็นะคะ แบบว่าการทำอะไรที่สบายใจ ทำในสิ่งที่รัก ควบคู่ไปกับภาระงานอันหนักอึ้ง จะทำให้เรามีกำลังใจ

เหอๆ เคล็ดลับนะเนี่ย จะได้อารมณ์ดีตลอดเวลา ทำงานก็จะไม่เครียดจนเกินไป

อ่าๆๆๆ ดึกมากแล้วตีสามกว่า เหอๆ ไปนอนละ แนะนำตัวยาวซะจนน้ำลายไหลยืด เหอๆ ไว้เจอกันในบันทึกครั้งต่อไปนะคะ ^^

โชคดีค่ะทุกคน..

 

 

“นี่มันวันอะไรวะ ทำไมถึงได้เกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้”

ดิฉันเชื่อมั่นว่าหลายๆคนคงจะเคยได้ยินคำพูดนี้  ไม่ว่าจะมาจากละครหรือเป็นชีวิตจริงของใครก็ตาม

ซึ่งถ้าเราได้มีโอกาสสังเกตสีหน้า ท่าทางของคนๆนั้นด้วยแล้ว  เราจะพบว่ามันดูไม่แตกต่างกับคนที่ไม่ได้เข้าส้วมมา 1 สัปดาห์เลยทีเดียว

 

ใครที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ อาจจะไม่เข้าใจอารมณ์ของคนที่พูดประโยคนี้ออกมาเท่าไหร่นัก

และฉันก็เป็นอีกคนที่เคยสงสัยว่าชีวิตของเรามันจะสามารถเกิดเหตุการณ์สที่โชคดีได้พร้อมๆกันอย่างนี้ได้ด้วยเหรอ

จนในที่สุดคำถามที่ฉันเคยสงสัย มันก็ได้กระจ่างทันที และมันก็คงอยู่ในความทรงจำของฉันไปอีกนาน

 

วันนี้เป็นวันอังคารที่ 24 มิ.ย. ซึ่งก็ดูไม่แตกต่างจากทุกๆวัน

ฉันยังคงใช้ชีวิตในรูปแบบเดิมๆ... ตื่นนอน อาบน้ำ ไปโรงเรียน

เช้าวันนี้ก็ยังเหมือนกับเช้าของทุกวันที่ฉันต้องให้พี่วิน(มอไซค์รับจ้าง) ไปส่งที่สถานีรถไฟฟ้า

เนื่องจากแผลที่เข่ายังไม่หายดีนัก ซึ่งเกิดจากความซุ่มซ่ามของตัวเอง ที่ไปเดินจับกบแถวสยาม

เลยทำให้ฉันเดินไม่สะดวกเท่าไหร่นัก

 

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความประทับใจของฉันที่มีต่อพี่วินก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

พี่วินยังคงรักษามาตรฐานการบริการได้เป็นอย่างดี ไม่เคยขาดตกบกพร่อง สมแล้วที่พวกเราทุกคนได้ให้ความไว้วางใจ

จะฝนตกหรือแดดออก พี่วินก็ไม่เคยทิ้งพวกเราให้เดียวดาย รับส่งพวกเราอย่างไร ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น เสมอต้นเสมอปลาย

การส่งพวกเราให้ถึงจุดหมายปลายทาง ถือเป็นเป้าหมายสูงสุดของการให้บริการ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อเท่าไรก็ตาม พี่วินก็ยอม พร้อมจะเสียสละ

แต่พี่วินคะ เคยถามความรู้สึกของจอยบ้างมั๊ย ว่าสิ่งที่พี่ทำอยู่ มันทำให้จอยกลัวตายแค่ไหน

แซงซ้าย หักขวา ปาดหน้า ยกล้อหลัง ดูจะเป็นเรื่องปกติที่จอยพบเจอทุกครั้งไปซะแล้ว

เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ พี่วินจะทำให้จอยตื่นเต้นมากขึ้นด้วยการ ขับเบียดพี่เมล์นะคะ

“ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือโคตรใกล้ ยิ่งเธอขับช่วงที่รถติด ยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป”

เหอๆ แต่ก็นะ จะให้ทำอย่างไรได้

ในทุกๆวันที่จอยต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้

มีสิ่งๆหนึ่งที่ทำให้จอยและพี่วินไม่ทอดทิ้งกัน  นั่นก็คือ... ความไว้ใจ

เมื่อเราตัดสินใจที่จะร่วมเดินทางและฝากชีวิตไว้กับใครสักคน

เราก็ควรจะให้เกียรติและเชื่อมั่นในตัวเขา ไม่เช่นนั้นเราก็คงไปด้วยกันไม่ได้

ฉันจึงต้องเชื่อใจพี่วิน รักพี่วินมากนะคะ (ช่วยรักษาชีวิตของจอยด้วย T_T)

ในขณะที่พี่วินปฏิบัติหน้าที่อย่างสุดความสามารถ

ดิฉันก็ไม่ละหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติในทุกๆเช้าเช่นเดียวกัน

การตั้งสติ ทำสมาธิ สวดมนต์ ภาวนาระลึกความตาย ได้กลายเป็นเรื่องปกติของดิฉันไปแล้ว

บทสวดมนต์ทุกบท จะถูกอาราธนามา เพื่อคุ้มครองลูกน้อยนี้ให้ปลอดภัย

มันทำให้ดิฉันมีสติระลึกรู้ตัว มีสมาธิตั้งมั่นจดจ่อ และมีปัญญาในการพิจารณาสิ่งต่างๆ

เพื่อเตรียมความพร้อมกับสิ่งต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ทุกเวลา

พี่วินสอนให้ฉันรู้ว่า ชีวิตเป็นของมีค่า

ถือเป็นบุคคลที่ประเสริฐโดยแท้...สาธุ เหอๆ

 

แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะยังไม่จบเพียงเท่านี้

หลังจากที่ดิฉันสามารถมีชีวิตรอดจากการฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ

เพื่อพิสูจน์รักแท้ของฉันกับพี่วินมาได้

ดิฉันกลับรู้สึกว่าวันนี้มันดูแปลกๆชอบกล แต่ก็คงไม่มีอะไรหรอก(มั๊ง)

หึๆ แต่นั่นคือสัญญาณเตือนอันตรายบางอย่างจากจิตใต้สำนึกของดิฉัน

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปจะเป็นอย่างไร

 

หลังจากที่รถไฟฟ้าได้เดินทางมาถึงสถานีสยาม

ผู้คนจำนวนมากต่างก็กรูกันออกจากรถไฟฟ้า ในขณะเดียวกันผู้โดยสารที่อยู่ภายนอกขบวนก็พยายามที่จะเบียดเสียดเข้ามาใน

มันจึงทำให้การเดินออกจากรถเป็นไปอย่างทุลักทุเล

ชีวิตในเมืองดูเป็นอะไรที่วุ่นวายที่สุด ผู้คนแย่งชิง เห็นแก่ตัว ต่างฝ่ายต่างก็หาประโยชน์ให้ตน

นี่ขนาดคนแก่ยืนอยู่ในรถไฟฟ้า ผู้ชายบางคนยังไม่ลุกให้นั่ง โหย ทำไมสังคมมันถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้  มันเป็นสังคมที่ดูเลวร้ายขึ้นทุกวัน แต่เราก็คงต้องอดทนและต้อง...   

โครม ! ...ยังไม่ทันที่ฉันจะได้นึกถึงภาพสังคมที่สงบสุขเลย

แต่ฉันก็ต้องมากลิ้งตกบันไดอีกครั้ง “ อีกแล้วตู ..ตกบันไดอีกแล้ว เหอๆ น่าอายที่สุด “

ด้วยความที่เรามัวแต่เหม่อลอย คิดพิจารณาสภาพสังคมปัจจุบันที่แสนวุ่นวาย เหอๆ แล้วเป็นไงหล่ะ บทสรุป...

 

ยัง มันยังไม่จบ

เมื่อฉันเดินลงมาจากสถานีรถไฟฟ้า เพื่อมาขึ้นรถเมล์

โอ้ เป็นอะไรที่โชคดีขนาดนี้  รถเมล์มาพอดีเลย

ด้วยความที่คราวนี้ตั้งสติแรงไปหน่อย กะว่าไม่ล้มแน่ๆ

แต่ก็เจ้ากรรม ส้นรองเท้าดันไปติดในช่องถนน เหอๆ ทำไงหล่ะคราวนี้

ก็ต้องถอดแล้วเอามือดึงขึ้นมาค่ะ

ยังไม่พอค่ะ ด้วยความที่จะขึ้นให้ได้ มือเราก็ได้ไปเกาะราวประตูเรียบร้อยแล้ว

แต่แม่เจ้า คนขับรถมองไม่เห็นช้าน....

ไม่นะ! มือฉันเกาะประตูเรียบร้อยแล้ว

เหอๆ นึกสภาพดูสิคะ ว่ามันน่า....ขนาดไหน

ไอ้เราก็พยายามตะเกียกตะกายที่จะขึ้นรถเมล์ให้ได้  แล้วไหนรถเมล์ก็ยังจะเคลื่อนออกไป

อีกทั้งประตูก็จะหนีบแหล่ ไม่หนีบแหล่อยู่แล้ว .... โอ๊ย ชีวิตช้านนนนนน   >0<

เฮ้อ ก็ยังดีค่ะที่มีชีวิตรอดมาถึงมหาลัยได้ (-_-!)

 

หลังจากที่ได้เจอเหตุการณ์อะไรต่างๆ เราก็เริ่มคิดละว่า วันนี้จะเรียนดีมั๊ย

เพราะว่าถ้าเข้าไป แล้วยังโดนอาจารย์ด่าแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก เหอๆ นึกไม่ออกแล้ว

จะเอาไงกับชีวิตดี.... กำหนักเลย เอิ๊กๆๆๆ

เราเลยตัดสินใจโทรหาเพื่อน ว่าจะเอาไงดี แต่เพื่อนรักก็พยายามให้เราไปเรียน และคุยกันไว้ว่าถ้าเลิกเรียน จะไปทำบุญด้วยกัน

เพราะเพื่อนก็เพิ่งโดนต่อต่อยหัวมาเมื่อวานเหมือนกัน เหอๆ ตลกดีนะคะ มันดันมาเกิดอะไรอย่างนี้พร้อมๆกัน

สงสัยชาติก่อน คงไปทำอะไรไม่ดีๆร่วมกันไว้ แหะๆ

แต่พอเมื่อเดินมาถึงห้องเรียน ปรากฏว่าวันนี้งด class.... อึ้งไปเลยครับพี่น้อง

โอ้วแม่เจ้า ทำไมอาจารย์ไม่บอกหนูเลย ปล่อยให้หนูต้องตื่นเช้า เสี่ยงตายรีบมามหาลัย และก็ได้รับอุบัติเหตุต่างๆนานา

ให้ตูมาเพื่ออออ...?   เอาวะ จะได้ไปทำบุญ

เพื่อไม่ให้มีเวลาเกิดเหตุการณ์อะไรต่างๆไปมากกว่านี้ พวกเราจึงรีบเดินทางไปวัดหัวลำโพงซึ่งอยู่ใกล้ๆกับมหาลัยทันที

เราไปไหว้พระ และบริจาคโลงศพ           ....สาธุ ขอให้หนูแคล้วคลาดด้วยเถิด เหอๆ

 

หลังจากที่ทำบุญเสร็จ จอยเลยตัดสินใจกลับบ้านดีกว่า

เพราะมันอาจเกิดเหตุการณ์อะไรอีก ซึ่งตอนนี้ไม่อยากจะคิดแล้ว

แต่มันก็เกิดขึ้นอีกจนได้

 

“ประกาศ!  วันนี้คอนโดจะทำการปิดระบบไฟทั้งตึก เป็นเวลา 2 ชั่วโมง ต้องขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้”

เหอๆ  ทำไมไม่แจ้งตูให้รู้ก่อนสักวันสองวันคะ  ทำไมมันต้องมาเป็นวันนี้ด้วย.... ไม่ไหวแล้วโว้ย เหอๆๆ >0<

เอาน่า... แล้วมันจะดีขึ้นเอง

ในทุกครั้งที่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ที่ทำให้ฉันไม่สบายใจ  จิตใต้สำนึกในส่วนดีของจอยจะปฏิบัติหน้าที่ในทันที เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้จอยเกิดอาการคลุ้มคลั่ง อาละวาด หรือทำร้ายร่างกายผู้อื่น ซึ่งอาจเป็นอันตรายแก่สังคมได้

จอยเลยยังพอมีสติ เอาวะ มันก็แค่ 9 ชั้นเอง

ด้วยความถึกบวกกับความพยายาม การเดินขึ้นบันได 9 ชั้น มันไม่เป็นไรหรอก ถือเป็นอะไรที่เบๆ ....ฮือๆๆๆๆๆๆๆ (Y__Y)

และในที่สุด ก็เดินทางมาถึงห้องซะทีค่ะ

หลังจากที่ได้ผ่านเรื่องราวมากมายที่จอยจะไม่มีวันลืม และคงลืมไม่ลง เหอๆ

วันนี้จึงถือเป็นวันที่พิเศษสำหรับจอยเลยทีเดียว

เพราะมันคงไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักในชีวิตของเรา

จอยเลยถือเอาวันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีที่จะถือศีลอย่างจริงจังอีกครั้งได้แล้วค่ะ

เหอๆ เพราะชีวิตนี่มันไม่แน่นอนจริงๆ จะตายวันตายพรุ่ง ก็ไม่อาจรู้ได้

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ขอให้เราใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาทนะคะ

ทำให้เต็มที่และดีที่สุด ทั้งต่อตนเอง และคนที่เรารัก

ขอให้ทุกคนโชคดีละกันนะคะ เหอๆ สู้ๆค่า ^___^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 

 

 

 

      ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย  บรรยากาศแห่งความเหงาได้เข้ามาเยือนอีกครั้ง ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็ไร้ซึ่งผู้คน มีเพียงแต่ความว่างเปล่าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 และถ้าชอบเข้าไปโหลดได้ที่  http://forums.popcornfor2.com/index.php?act=Print&client=printer&f=3&t=38538

 

เพื่อจัดหาซื้ออุปกรณ์ให้กับมูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม ให้กับโรงเรียนทั่วประเทศ
นายวัชระ แวววุฒินันท์ รองกรรมการผู้จัดการบริษัท เจ เอส แอล ผู้ผลิตรายการ “เจาะใจ” เปิดเผยว่า “เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระชนมมายุ 80 พรรษา ทางรายการ เจาะใจจึงเห็นควรที่จะสร้างสรรค์โครงการเพื่อเทิดพระเกียรติในวาระสำคัญดังกล่าว และเนื่องจากในสภาวะที่ประเทศชาติกำลังขาดความสมานฉันท์ และแตกแยก จึงอยากรวมพลังคนไทยทั้งประเทศให้รวมกันเป็นหนึ่ง
หนึ่ง ซึ่งทั้งสองส่วนรวมกันเลยเป็นโปรเจค “เจาะใจ-เชฟรอน รวมพลังสร้างโรงเรียนถวายพ่อ” โดยเรามองว่าในงานที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท่านดูแลอยู่

มีมูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียมนั้นยังมีความขาดแคลนเงินทุนอยู่ จึงอยากรวมพลังคนไทยทั้ง 60 ล้านคน ซึ่งถ้าทุกคนช่วยกันแค่คนละน้อยนิด เพียงแค่ 1 บาท เราก็จะได้เงินถึง 60 ล้านบาท ซึ่งจะสามารถช่วยสร้างอุปกรณ์การศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียมได้ถึง 1,000 โรงเรียน และที่ร่วมมือกับเชฟรอน เพราะมีวัตถุประสงค์สอดคล้องกับทางรายการพอดี ทางเชฟรอน ได้มอบเงินเบื้องต้นที่จะไปซื้ออุปกรณ์การศึกษาถึง 20 ล้านบาท ซึ่งถ้าโครงการประสบความสำเร็จเราจะได้เงินถึง 80 ล้านบาท ถือว่าเป็นการนิมิตหมายที่ดี ที่คนไทยทั้งประเทศจะรวมพลังกันทำอะไรเพื่อในหลวงท่านบ้าง ซึ่งในโครงการนี้ ก็จะมี 10 คนดัง ที่ตกลงร่วมมือกับโครงการแล้วคือ คุณเคน ธีระเดช วงศ์พัวพัน,ลูกเกด เมทินี กิ่งโพยม,ดัง พันกร บุญยจินดา,จินตหรา พูนลาภ,พรชิตา ณ สงขลา ฯลฯ จะมาปฏิบัติการระดมทุนช่วยกันหาเงินให้ได้ 60 ล้านบาท ทำภารกิจในเรียลลิตี้กับรายการ “เจาะใจ”

คนไทยทุกคนสามารถสมทบทุนทำความดีได้ที่ ธนาคารไทยพาณิชย์ ทุกสาขา ชื่อบัญชี “เชฟรอนรวมพลัง 60 ล้านไทย” เลขที่ 067-2-10991-3

โครงการเรียลลิตี้ “เชฟรอน รวมพลังสร้างโรงเรียนถวายพ่อ” จะเริ่มออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 5 กรกฏาคม – 6 กันยายน 2550 เวลา 22.15 น. ทางช่อง 5 

 

          บางทีการจะบอกรักใครสักคน มันก็เป็นอะไรที่ลำบากเหมือนกันเนอะ   รักมาก..แต่กลับไม่กล้าบอกความรู้สึกของเราออกไป 

 

 

          

        เคยรู้สึกไม่สบายใจหรือเหนื่อยอย่างไม่มีเหตุผลบ้างมั๊ย...  มันเป็นความรู้สึกที่บางครั้งเราก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร  ซึ่งบางทีการร้องไห้ก็เป็นอีกทางเลือกที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ถึงแม้จะช่วยได้ไม่มากก็ตาม แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีวิธีไหนที่ทำให้รู้สึกดีไปกว่านี้

 

        ถึงแม้ว่าบางทีเราจะพยายามหาอะไรต่างๆมาทำ เพื่อให้ออกจากความรู้สึกที่หดหู่นี้ แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์กับเราเหลือเกิน ยิ่งโดยเฉพาะเวลาที่เราไม่มีใคร อยู่เงียบๆคนเดียว ความรู้สึกเหงา เศร้า ก็จะปรากฏให้เราเห็นทันที

 

        ฉันเลยเกิดความสงสัยว่าสิ่งนี้มันจะเกิดขึ้นได้เองอย่างไม่มีเหตุผลเลยเหรอ  ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริง..ทำไมเราจึงเลือกที่จะให้ความรู้สึกที่ไม่ดีนั้นเกิดขึ้น   แล้วความรู้สึกดีๆหล่ะมันหายไปไหน

 

        จนวันนึงที่ฉันได้ฟังอาจารย์บุญชัยพูดถึงเรื่องจิตว่า... องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า พื้นฐานโดยปกติของจิตคนเรานั้นจะคิดในสิ่งที่เป็นทุกข์ ซึ่งถ้าหากเราปล่อยให้จิตคิดไปเรื่อยๆ ในที่สุดจิตของเราก็จะกลับมาสู่เรื่องที่ทำให้เกิดความไม่สบายใจต่างๆ จนทำให้เราเกิดความทุกข์นั่นเอง   

 

        ซึ่งหลังจากที่ฉันเข้าใจถึงธรรมชาติของจิตว่าเป็นอย่างไรแล้ว แต่ฉันก็ยังสงสัยอยู่ดีว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วจะมีทางไหนที่ทำให้เราไม่ทุกข์ใจได้บ้าง  ซึ่งอาจารย์บุญชัยท่านเดิมก็ได้กล่าวเพิ่มเติมว่า  ...ใช่ว่าจิตของคนเราจะคิดแต่ในสิ่งที่เป็นทุกข์ได้อย่างเดียว  สิ่งดีๆที่ทำให้เกิดความรู้สึกสุขก็สามารถเกิดขึ้นได้เช่นกัน แต่เราจะต้องฝึกจิต ซึ่งการฝึกจิตนั้นเริ่มจากการบังคับจิตของเราให้คิดในสิ่งที่ดี มีการสร้าง Positive Thinking ขึ้นมา  ฟังดูอาจจะเหมือนว่าให้เป็นคนมองโลกในแง่ดี ซึ่งจะว่าใช่ก็ใช่ แต่สำหรับ Positive Thinking นั้น เป็นการมองสิ่งต่างๆในทุกมุม ไม่ได้มองเพียงด้านใดด้านหนึ่ง แต่พิจารณาในด้านบวกมากกว่าลบ    ซึ่งจะว่าไปแล้วเป็นวิธีที่ดูง่ายแต่พอทำจริงมันก็ยากเหมือนกัน กับการที่จะมองสิ่งต่างๆให้เป็นบวก แต่ผลที่ออกมามันก็มหัศจรรย์มากเช่นกัน ตามที่ Colin Powell กล่าวว่า  Pertual optimism is a force multiplier.

 

        นอกจากการคิดบวกแล้ว เรายังสามารถฝึกจิตได้จากการทำสมาธิได้อีกด้วย ...พอเริ่มมาถึงเรื่องสมาธิ บางคนจะเกิดอาการเบื่อขึ้นมาทันที เพราะคิดว่าจะต้องนั่งนิ่งๆ สงบเสงี่ยม ห้ามขยับ แต่แท้จริงแล้ว การทำสมาธิก็คือสิ่งที่เราทำอยู่ในปัจจุบันนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นการดูหนัง ฟังเพลง อาบน้ำ กินข้าว ทำงานบ้าน และอีกมากมาย    แต่สิ่งเหล่านี้จะเป็นสมาธิได้นั้นก็ต่อเมื่อเราอยู่กับปัจจุบันคือรับรู้ในสิ่งที่กำลังทำอยู่ มันจึงจะเกิดผล     แต่ที่เราไม่มีสมาธิเพราะเราทำอะไรหลายอย่างพร้อมๆกัน ซึ่งบางครั้งมันเป็นการทำลายสมาธิรูปแบบหนึ่ง มันเหมือนกับที่ Leonado Darvinci กล่าวไว้ว่า >>> You look but you don't see. You touch but you don't feel. You listen but you don't hear. You speak but you don't think.  สิ่งสำคัญจึงอยู่ที่ปัจจุบัน รู้ตัวในการทำสิ่งต่างๆ  การทำสมาธิจึงเหมือนกับการที่เรามองเห็นตัวเองตลอดเวลา 

 

        แต่ทุกอย่างไม่ได้มีแค่ด้านใดด้านหนึ่ง เมื่อมีข้อดีก็มีข้อเสียควบคู่กัน   การฝึกสมาธิที่ไม่มีการควบคุมอาจจะเป็นดาบสองคมได้ เนื่องจากผู้ที่ฝึกแล้วเกิดสมาธิในระดับหนึ่งจะคิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษ สามารถมองเห็นความเป็นไปของสิ่งต่างๆได้หรือที่เคยได้ยินกันว่าฌาณนั่นเอง  ...ซึ่งจะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ก็เหมือนกับการที่คนสมัยโบราณมองนกเป็นสัตว์วิเศษสามารถบินได้ คิดว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์  ซึ่งการมี Sense หรือสัมผัสพิเศษนี้ ถือเป็นสถานะหนึ่งในอีกสภาวะหนึ่งเท่านั้นเอง ว่าง่ายๆก็คือเป็นสิ่งปกติ ไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่แต่อย่างใด   ....แล้วอะไรคือความพอดี   ซึ่งฉันก็ได้คำตอบจากอาจารย์บุญชัยท่านเดิมว่า สิ่งที่จะสามารถทำให้เกิดสมาธิและควบคุมสมาธิได้ด้วยนั้นคือ การสวดมนต์หรือท่องจำบทสวดในพระคัมภีร์ เพราะเป็นการฝึกทั้งสติและสมาธิไปพร้อมๆกัน

 

         จากคำสอนต่างๆที่ฉันได้รับจากอาจารย์บุญชัย  มันเป็นความรู้ที่ทำให้เราเข้าใจสภาพของจิตว่าเป็นอย่างไร  ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ส่วนน้อยแต่ก็ทำให้เราเข้าใจและมองเห็นตัวเองมากขึ้น ชัดเจนขึ้น   ...ทุกอย่างล้วนมีที่มาเพียงแต่เราจะหาสิ่งนั้นเจอหรือไม่   ขอให้โชคดีนะคะ       ...::: Present is Present :::...

 

 

********************************************************

 

 

 

 นับตั้งแต่วันที่จอยย้ายออกมาใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

      สวัสดีค่ะเพื่อนๆทุกคน ท่านคือผู้โชคดีที่ได้รับของกำนัลจากดิฉันนะคะ นี่คือโปรโมชั่นพิเศษสุดที่ทุกท่านจะได้รับก่อนสอบ Mid Term ค่ะ หลังจากที่ท่านได้หลงเข้ามาอ่าน blog ของดิฉันในวันนี้ ท่านอาจจะต้องเกิดความลำบากใจนิดนึง เนื่องจากนี่คือ....Blog ลูกโซ่ค่ะ   555555   เพราะนี่คือ  Questions Tag ซึ่งฮิตกันใน bloggang   จะว่าไปดิฉันก็ไม่รู้จักหรอกนะคะ แต่เนื่องด้วยเผลอเข้าไปในสเปซชะนีตัวนึง 555 ซึ่งก็ได้อธิบายเสร็จสรรพทั้งหมด รวมทั้งคำสาปแช่งว่า หากผู้ใดที่อ่านข้อความนี้แล้ว ไม่ไป Tag ต่อในสเปซ จะไม่มีแฟน ดิฉันเป็นคนเชื่อคนง่ายซะด้วย 555 ก็เลยต้องทำค่ะ ไม่ตอบไม่เป็นไรนะคะ แต่ท่านก็จะโดนคำสาปเช่นกัน เหอๆ      เพื่อความสบายใจ เอาเป็นว่านี่คือกิจกรรมผ่อนคลายความตึงเครียด (เสียเวลา) ในการอ่านหนังสือแล้วกันนะคะ   เป็นการทำความรู้จักมากยิ่งขึ้นด้วย เพื่อเป็นการไม่เสียเวลา เริ่มปฏิบัติภารกิจกันเลยดีกว่า....5555

 

1.วันนี้วันที่เท่าไหร่ : 14/07/50
2.ตอนนี้กี่โมงแล้ว : 12.34 น.
3.เธอชื่ออะไร : จอย
4.ใครตั้งให้ : หลายคนที่เดินผ่านไปมา เห็นจากหน้าตาเรา เลยตั้งชื่อนี้ให้...นี่คือความจริง
5.เกิดวันที่เท่าไหร่ : อังคาร 11 กุมภา  (ตรงกับวันชาติญี่ปุ่นครับ)
6.ชอบสีอะไร : ฟ้า ชมพู เขียวน้ำทะเล ขาว ดำ
7.ชอบไปเที่ยวป่ะ : ชอบ
8.ไปไหนอะ : Everywhere
9. เที่ยวกลางคืนป่ะ : ไม่

10.ไปโรงเรียนสายบ่อยป่าว : ไม่ครับ เป็นเด็กดี เพราะถ้าไม่ทันก็โดดเลย เหอๆ
11.ปกติตื่นประมาณกี่โมง : เจ็ดโมงค่ะ
12.เล่นMSN ป่ะ : เล่น
13.คุยกับใคร : เพื่อนๆ
14.เวลามองคนอย่างแรกมองอะไร : มองหน้า
15.ชอบคนนิสัยแบบไหน : จริงใจ
16.แอบชอบใครมั่งมั้ย : ค่ะ เหอๆ
17.คนที่เกลียดล่ะ : ไม่มีค่ะ ...รักทุกคน
18.ถ้ามีคนมาแอบชอบจะรู้ตัวมั้ย : คงไม่รู้ค่ะ ไม่งั้นจะเรียกว่าแอบเหรอคะ
19.ให้เลือกมีเพื่อนหรือมีแฟนดีกว่ากัน : เอามันทั้งเพื่อนและก็แฟนนั่นแหละ
20.เพื่อนที่รักที่สุดคือ : มากมาย
21.เพื่อนที่คิดถึงที่สุดคือ : มากมาย
22.โรงเรียนไรน่าอยู่สุด : โรงเรียนบ้านนาก้านเหลือง  เพราะอยู่หน้าบ้านนี่เอง ใกล้ดี 555
23.เล่นเกมคอมป่ะ : เล่นจ้า
24.ชอบกินน้ำอัดลมป่ะ : กินไม่ได้จ้า หมอสั่ง
25.ชอบไปไหนมากที่สุด : ไม่มีค่ะ แล้วแต่อารมณ์มากกว่า อยากไปไหนก็ไป
26.ทำไมถึงชอบไป : ไม่รู้
27.เวลาเหงาทำไรให้หายละ : ฟังเพลง
28.เวลาเศร้าๆมากๆทำไรอ่ะ : ฟังเพลง

29.เวลามีปัญหาปรึกษาใคร : แล้วแต่ปัญหาค่ะ แต่ส่วนใหญ่ก็ถามตัวเองนั่นแหละ 555

30.เรียนพิเศษป่ะ : เรียนค่ะ
31.คิดว่าผู้ชายคนไหนหล่อที่สุดในสายตาเธอ : Kira Athran พระเอกและพระรองในกันดัม หล่อมากกกกกก...

33.คิดว่าใครน่ารักที่สุดในมหาลัย : มากมาย
34.คิดว่าใครน่ารักที่สุดในคณะ : มากมาย
35.ตอนเด็กๆมีปมด้อยป่ะ : มีแต่ปมเด่นอ่ะ 555

36.แล้วตอนนี้ล่ะ : สวยขึ้น  เหอๆ

37.อยากย้อนไปในอดีตหรืออยากไปดูอนาคต : อยู่กับปัจจุบันก็ดีอยู่ละค่ะ
38.ชอบตุ๊กตาหรือหุ่นยนต์ : ตุ๊กตาค่ะ แต่หลังจากดูการ์ตูนและก็หนังหลายๆเรื่องเริ่มสนใจหุ่นยนต์ละ
40.เคยตั้งชื่อให้ตุ๊กตาป่ะ. : ไม่ค่ะ

41.คิดว่าบ้าป่ะเนี่ยตั้งชื่อให้ตุ๊กตา : -
42.แล้วคิดว่าตัวเองหน้าตาดีป่ะ : ก็สวยนะ สวยแบบจอยๆอ่ะ 555

43.ชอบส่องกระจก ป่ะ : ธรรมดาค่ะ

44.เคยให้ขนมใครป่ะ : เคยค่ะ
45.ให้ไปทำไม : อยากให้ค่ะ เห็นมันอร่อยดี แบ่งกันกิน...
46.เธอเป็นคนยังไง : แล้วแต่โอกาสและสถานการณ์

47.นั่งเรียนตรงไหนของห้อง : แล้วแต่วิชา
48.แล้วชอบนั่งตรงนั้นป่ะ : ธรรมดา

49.ชอบวิชาไรมากที่สุด : มากมาย
50.มีเรื่องไรไม่อยากให้ถามป่ะ : ไม่มีค่ะ เป็นคนเปิดเผย

51.ทำไมอ่ะ : เป็นคนเปิดเผย
52.บอกได้มั้ย ตอนนี้มีแฟนป่ะ : ไม่มีค่ะ เป็นโสด 555
53.ที่ผ่านมามีแฟนมาแล้วทั้งหมดกี่คน : 555 กล้าถามนะ   หน้าอย่างเรานะเหรอ ...ไม่มีสักคน
54. ถ้ามีแฟนคิดจะเลิกกับแฟนป่ะ : ตอบไม่ได้ มันเป็นเรื่องของอนาคต

55.คิดยังไงกับการมีกิ๊ก :  ไม่รู้ เพราะไม่เคยมี เลยไม่เข้าใจว่าเขาเป็นยังไง 555

56.ความรักของผู้ชายกะผู้หญิง ใครยิ่งใหญ่กว่ากัน : ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เกย์ กระเทย ทอม และดี้

58.แล้วความรักของเธอที่ให้กับคนรักละ : การที่เราจะรักใครก็รักให้ดีที่สุด...^-^
59.ถ้ารู้ว่าเพื่อนชอบคนๆนึงและเธอก็ชอบเหมือนกันจะทำไง : ก็ชอบด้วยกันสิ ไม่เห็นแปลก ไม่ได้เป็นชู้ซะหน่อย

61.ถ้าเพื่อนมาบอกว่าชอบแฟนเธอจาทำไง : เหรอ (หัวเราะ)

62.ถ้าแฟนเธอกะเพื่อนเธอแอบคบกันล่ะ : อย่าให้จับได้นะ ...ตาย

63.แฟนนอกใจจะทำไง : ก็จบกันแค่นั้น

64.ถ้าเค้าหมดรักเธอแล้วละ : อันนี้ไม่รู้สิ
65.ถ้าต้องเลิกกับแฟนจะทำใจได้เหรอ : ได้ ไม่ได้ เดี๋ยวก็รู้

66.มีคนมาจีบบ้างป่ะ : มีค่ะ
67.คิดไงกับคนนั้น : คิดดี พูดดี ทำดี
68.เวลาไหนลำบากสุด : อืม นั่นสินะ ไม่เคยคิดเลย

69.คิดว่าคำถามมันเยอะป่ะ : เยอะมาก

70.ส่วนใหญ่โทรหาใครมากที่สุด : เพื่อนค่ะ

71.....??....??... ????? : อะไร...ฉันไม่เข้าใจ

72.ขอเบอร์ได้ป่ะ : เบอร์อะไรคะ ถ้าเบอร์รองเท้าก็ 38 ค่ะ เหอๆ

73.ตั้งใจตอบคำถามป่ะ : ตั้งใจค่ะ เวลาทำอะไรก็ทำให้เต็มที่และดีที่สุด   555
74.โกหกเก่งป่ะ : ไม่แน่ใจ เพราะไม่ค่อยได้ฝึก 555

75.แล้วที่ตอบมาโกหกป่ะ : ไม่ค่ะ เป็นคนเปิดเผยยยย
76.เป็นคนขี้ลืมป่ะ : ไม่ค่อย เพราะฝึกสติบ่อย
77 ทำไมขี้ลืมอ่ะ : -

78.ชอบคนหน้าตายังไง : หน้าตาดี ไม่มีคำจำกัดความ

79.ไม่ชอบคนหน้าตาแบบไหน : แบบไม่ใช่คน (ยืมคำตอบไอ้เกด)
80.กลัวผีป่ะ : ตอนนี้กลัวน้อยลงละ เพราะกำลังฝึกอยู่
81.ถ้าเจอจะทำ ไง : สัพเพ สัตตา สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย จงอย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย สาธุ...
82.ตอนนี้อยากทำอะไรมากที่สุด : อ่านหนังสือ
83.ทำไมอ่ะ : จะสอบละ
84.ตอนนี้ทำไรอยู่บ้างอ่ะ : ฟังเพลง ตอบเมลล์ ทำรายงาน ซักผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน กินข้าว ...ทำทุกอย่าง 555
85.ตอนนี้รู้สึกไงบ้าง : เมื่อไหร่คำถามจะหมดซะที

86.รักแท้เป็นไง : เป็นเพลงของอาร์มแชร์  อิอิ
87.คิดว่าจะอนาคตได้เจอมั้ยรักแท้ : ตอนนี้ก็เจอแล้วนะ ...จากพ่อ แม่และก็เพื่อนๆไง  (^-^)

88.หวังให้ตัวเองมีความรักแบบไหน : แบบที่ดีค่ะ
89.เคยทำให้ใครโกรธป่ะ ใครอ่ะ : เคยค่ะ เพื่อนค่ะ ในกรณีที่จำเป็นจริงๆถึงจะทำ
90.แล้วจะไปง้อ ป่ะ : ถ้าเราผิด ก็ง้อค่ะ แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยทำใครก่อน

91.เอาไรไปง้ออ่ะ : เหอๆ ถามแปลกเนอะ ก็ตัวเราเองไง
92.เคยมีใครทำให้โกรธ ป่ะ : มีค่ะ
93.เวลาโกรธเป็นไงเหรอ : นิ่ง เงียบ เย็นชา

94 โกรธแล้วต้องมาง้อป่ะ : ไม่ต้องหรอก เสียเวลา ง้อไปก็ไม่มีผล 555

95.เคยแกล้งเพื่อนไหม : ไม่ค่ะ
96.รู้สึงยังไงที่ได้แกล้งเพื่อนอ่ะ : ไม่ค่อยชอบแกล้งอ่ะ กลัวมันจะตามสนอง

97.เคยโดนเพื่อนแกล้ง ม่ะ : มีค่ะ

98.ครั้งไหนที่แกล้งแล้วเจ็บใจที่สุด : จำไม่ได้ค่ะ ไม่ได้ใส่ใจ

99.เสาร์อาทิดทำไรอ่ะ : ทำงานค่ะ มีมากมาย
100.เรียนคณะอะไร ล่ะ : ครุศาสตร์
101.ทำไมอ่ะ : ก็สอบได้อ่ะ
102.ตอนนี้เรียนอยู่ระดับ ไหน : ปีสาม
103ชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหม : ก๋วยเตี๋ยว ต้มยำ ซูชิ...กินได้หมดอ่ะ

104เวลาเบื่อๆไปไหนอ่ะ : ไปที่ไหนก็ได้
105หนังสืออะไรที่ชอบอ่านมากที่ สุด : ชอบหนังสือแนวปรัชญา ศาสนา การ์ตูน 555

106.ของที่หวงมากที่สุด คือ : Mp3 กับโน๊ตบุ๊ค
107.ถ้ามีคนมาทำเสียหาย อ่ะ : รู้ตัวนะว่าควรทำยังไง
108.สิ่งที่เสียใจที่สุด :  ทำไมงานมันเยอะขนาดนี้

109.ตอนนี้อยู่ไหนเหรอ : คอนโด

110.ประโยคฮิตติดปาก : เหอๆ

111.ชอบฟังเพลง มะ : ชอบมากกกกกก
112.แนวไหนอ่ะ : ได้ทุกแนว

113.หนังเรื่องล่าสุดที่ดู : Die Hard 4.0

114.ไปดูหนังเรื่องอะไร/กับใครที่ประทับใจสุด : ชอบหลายเรื่องอ่ะ ดูกับเพื่อนๆนี่แหละ สนุกดี

115.สถานที่ท่องเที่ยว ที่ชอบไปมาก : ป่า
116.แล้วไปกะใคร หน่ะ : แม่ อา

117.ตอนนี้รู้สึกไง : หิวข้าว ง่วงนอน แต่ต้องทำการบ้าน

118.คิดว่าคำถามวนไปวนมา ป่ะ : เริ่มละ
119.จะทำไรต่อจาก นี้ : กินข้าวค่ะ

120.ทำไปทำไม : ตอนนี้เที่ยงละ
121.คำบอกลาที่ชอบ พูด : บายจ้า แล้วเจอกัน
122.คิดว่าไงกับ Tag แบบนี้ : ได้ระบายดีค่ะ
123.ใช้เวลาตอบคำถามกี่ชม. กี่วัน : เกือบชั่วโมง

124.จะส่งคำถามชุดนี้ไปให้ใคร : เพื่อนๆที่ร้ากกกกก
125.ที่ส่งให้มีคนพิเศษป่ะ : มีค่ะ
126.ใครอ่ะ : ก็เพื่อนนี่แหละ

127.ถ้าไม่ส่งกลับมากัน ล่ะ : ช่างมันค่ะ

128.ตอนนี้กี่ โมง : 13.21 น.

129.ฝากอะไรถึงคนที่ส่งมาให้หน่อยสิ : จะจำไว้ 555
130. อยากพูดไรเป็นการบอกลา : ไปละนะ โชคดี แล้วเจอกันจ้า

     ไม่ว่าเราจะทำอะไร จะเคลื่อนไหวหรือหยุดนิ่ง   เวลาก็ยังคงมีความซื่อสัตย์ในหน้าที่ เดินไปเรื่อยๆโดยที่ไม่ได้หยุดพัก วันเวลาค่อยๆล่วงเลยไป จากวินาทีกลายเป็นนาที เปลี่ยนเป็นชั่วโมง แล้วก็เป็นวัน เดือน ปี  ดูเหมือนว่าเวลาจะเดินเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้ ฉันเพียงแค่รู้สึกว่าเวลาที่ฉันจะได้ทำอะไรต่างๆมันเหลือน้อยลงทุกที  ความรู้สึกนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน มันเกิดขึ้นพร้อมๆกับความเบื่อหน่ายกับบางอย่างที่เข้ามาในชีวิต 

 

     ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าอะไรที่เป็นสาเหตุ แต่พอเมื่อได้อ่านบทความหนึ่งจากนิตยสาร CLEO มันก็ทำให้ฉันรู้คำตอบทันทีว่าอะไรที่ทำให้ความรู้สึกนี้เกิดขึ้น บทความนี้เป็นคำพูดของโอปร้า วินฟรีย์ เจ้าของรายการทอล์คโชว์ในอเมริกาที่มีชื่อเสียงมาก เธอได้กล่าวว่า "ฉันจะพูดว่าไม่กับอะไรหลายๆอย่าง เพื่อที่ฉันจะเก็บคำว่าใช่กับสิ่งที่เหมาะกับชีวิตฉันเท่านั้น" เป็นคำพูดประโยคสั้นๆที่ทำให้ฉันได้คิดอะไรหลายอย่างมากขึ้นว่า.. บางทีเราก็ต้องเลือกและก็หัดที่จะปฏิเสธซะบ้าง เพราะการที่เราทุ่มกำลังและเวลาหมดไปกับทุกเรื่อง บางทีมันอาจจะทำให้เราเหนื่อยก่อนที่จะถึงจุดหมายก็ได้   ไม่ใช่ว่าเราจะไม่เรียนรู้สิ่งรอบข้างหรอกนะ  แต่เราก็ต้องดูกำลังของตัวเองเป็นหลัก เพราะแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน บางคนสามารถที่จะทำอะไรหลายๆอย่างได้พร้อมๆกัน และก็ออกมาดีซะด้วย แต่สำหรับตัวฉันเองนั้น ฉันก็รู้ว่าตัวเองสามารถทำได้แค่ไหน

 

     การทำงานที่ผ่านมา..ฉันอาจจะทุ่มเทและคาดหวังกับอะไรต่างๆมากเกินไป และก็ปล่อยให้สิ่งรอบข้างเข้ามามีผลต่ออารมณ์  จนลืมมองความเป็นจริงว่าทุกคนแตกต่างกัน ฉันคิดเพียงว่าในการทำงานแต่ละงาน ทุกคนควรมีจิตสำนึกและทำให้เต็มที่ แต่ก็นะ..เอาเป็นว่าสิ่งเหล่านั้น มันก็ผ่านไปแล้ว ฉันจำไม่ได้และก็ไม่ได้จำด้วย แต่เราก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากสิ่งเหล่านี้แหละ ก็ถือเป็นบทเรียนที่ดีละกัน

 

     ถึงแม้ว่าเราจะให้ความสำคัญกับสิ่งต่างๆไม่เท่ากัน แตกต่างกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ทำสิ่งนั้นให้เต็มที่    ตรงกันข้าม เราควรจะทำให้เต็มที่ในแบบที่มีความพอดีและเหมาะสมกับสิ่งๆนั้นมากกว่า 

 

     มาถึงตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่ฉันต้องการคืออะไร ฉันชอบอะไร และเลือกที่จะเป็นแบบไหน  หลังจากนี้ก็คงต้องเร่งทำในสิ่งที่คิดไว้แล้วหล่ะ เพราะบางที ในอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรกับฉัน ฉันเองก็ไม่สามารถตอบได้ ดังนั้นตอนนี้เราอยากทำอะไรก็ทำซะ และไหนๆจะทำแล้วก็ทำให้เต็มที่และดีที่สุดละกัน อ้อ ที่สำคัญเราต้องเคารพในการกระทำของเราด้วย เมื่อเราตัดสินใจและเลือกที่จะทำสิ่งนั้นแล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราก็ต้องยอมรับในสิ่งนั้น ... 

 

 

 

 

คนเคยเหงา เคยรู้สึกเหว่ว้า เคยมองหาความรักนั้นมันอยู่ที่ใด
โลกใบใหญ่เหลือเกิน มีผู้คนอยู่มากมาย แต่หัวใจมันกลับเหงาขึ้นทุกที
แต่เมื่อฉันได้พบกับเธอ สิ่งที่เธอให้ฉันไม่รู้มันคืออะไร
โลกใบใหญ่ใบเดิม กลับไม่เคยต้องเหงาใจ แค่ฉันนั้นยังมีเธออยู่ตรงนี้

เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาและรอคอยเธอมาแสนนาน
และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ
จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ

หากว่าเธอนั้นคือความรัก ก็เป็นรักที่ดีจนไม่มีคำบรรยาย
ฉันโชคดีเหลือเกินที่มีเธอเดินข้างกาย ชีวิตนั้นได้เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย

เธอเป็นมากกว่ารัก เพราะเธอนั้นคือครึ่งชีวิต
ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหาและรอคอยเธอมาแสนนาน
และสุดท้ายก็เจอว่าเธอคือทุกอย่างที่เติมเต็มหัวใจ
จากนี้ทุกลมหายใจฉันคือเธอ

จากนี้ทุกลมหายใจ..ฉันคือเธอ

 

 

                   เพลงนี้เพราะดีนะคะ ฟังแล้วก็กินใจเลยทีเดียว คล้ายๆกันกับเพลงพรหมลิขิต และ หนึ่งในไม่กี่คน ซึ่งเป็นเพลงที่ชอบมาก ฟังทีไรก็คิดตลอดเลยค่ะ 555 อย่าคิดมากไป เพียงแต่คิดว่า ใครจะเป็นคนนั้นหนอ ไม่ได้อยากมากหรอกนะคะ เพียงแต่ว่าตอนนี้ก็ปีสามแล้ว อายุก็ใกล้เข้าเลขสามละ แต่ยังไม่มีใครหลงเข้ามาซะที 555 และก็คาดว่าคงจะไม่มีต่อไป 555 ไม่เป็นไรค่ะ เรียนจบแล้วก็ไปต่อเมืองนอก หาไม่ได้ก็ให้มันรู้ไป...โฮะๆ   หัวเราะกลบเกลื่อนไปงั้นเอง แท้จริงแล้ว so sad and lonely very very! ... ( T _ T")  แต่ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น หลายคนต่างคิดว่าเรามีแฟนแล้ว ทำไมคะ หน้าตาอย่างดิฉัน มันดูแก่มาก สมควรจะมีเป็นตัวเป็นตนแล้วเหรอคะ ถึงได้เข้าใจกันไปต่างๆนานาว่ามีแล้ว    บ้างก็ว่า เดี๋ยวนี้ดูดีขึ้น ไปทำอะไรมา มีความรักเหรอ 555 มีคนชมจริงๆนะ ไม่ได้โม้! แต่ตามจริง อาจเป็นเพราะช่วงนี้สวดมนต์ นั่งสมาธิ และก็อ่านหนังสือปรัชญามั๊งคะ อารมณ์เลยดี หน้าก็เลยใสขึ้น สวยขึ้น โฮะๆๆ  รู้สึกว่าจะเขียนโม้ตัวเองมากไปละ เอาเป็นว่า ถ้าคราวหน้ายังไงจะอัพปรัชญา ข้อความดีละกันนะคะ  ช่วงนี้ขอระบายก่อนเนื่องจากเป็นช่วงเปิดเทอม เครียดมากค่ะ งานเยอะมากกก อีกทั้งต้องอธิบายให้เข้าใจว่าเรายังโสดค่ะก่อนที่จะมีคนเข้าใจผิดคิดว่าเรามีแฟนไปมากกว่านี้ 555 งั้นจบไว้เพียงแค่นี้ก่อนดีกว่า ก่อนที่จะมีคนมาเม้นด่ามากกว่านี้ 5555 ...Wish you happiness ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          

 

 

            การเตรียมพร้อมที่ดีที่สุด เพื่อใช้ชีวิตด้านบวกให้เต็มที่คือการเตรียมตัวเตรียมใจว่า เราอาจตายเมื่อไรก็ได้ เพราะความตายที่กำลังมาถึง จะเป็นแรงบันดาลใจให้เรามีจิตเป็นกุศล และเราจะตระหนักว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออะไร เมื่อคุณรู้สึกว่าวาระสุดท้ายใกล้เข้ามา เป็นไปได้อย่างยิ่งว่า คุณจะใส่ใจกับสิ่งที่มีคุณค่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความสัมพันธ์กับคนที่คุณรัก

 

            เป้าหมายต่างๆ ที่ผมตั้งใจจะทำให้สำเร็จ เพื่อช่วยให้ตัวเองอยู่ได้อย่างสงบเมื่อป่วยเป็นโรคนี้ ไม่ต่างไปจากเป้าหมายที่คนส่วนใหญ่ต้องการทำตั้งแต่ยังเป็นเด็ก นั่นก็คือ การปฏิบัติตัวอย่างมีเกียรติ กำลังใจ ความเอื้อเฟื้อ อารมณ์ขัน ความรัก ความใจกว้าง ความอดทน และความเคารพตัวเอง เมื่อคุณเข้าใกล้ความตาย ไม่ใช่ว่าการบรรลุจุดมุ่งหมายเหล่านี้จะง่ายดายขึ้นกว่าในช่วงอื่นของชีวิตเลย เพียงแต่ว่า คุณต้องพยายามอย่างรีบเร่งขึ้นเท่านั้น และถ้าคุณยึดมั่นที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีจริยธรรมมากเท่าไร คุณจะกลัวว่า ชีวิตจะต้องสิ้นสุดน้อยลงเท่านั้น

 

            ครูฝึกสมาธิเคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับคลื่นให้ผมฟังว่า      มีคลื่นเล็กๆ อยู่ระลอกหนึ่ง เป็นคลื่นหนุ่มน้อยที่ลอยขึ้นลงอยู่กลางมหาสมุทร  เขามีความสุขกับสายลมและอากาศอันสดชื่น  ทันใดนั้น คลื่นหนุ่มน้อยสังเกตเห็นว่า เกลียวคลื่นลูกข้างหน้าซัดเข้าหาฝั่งแตกกระจาย "ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้ นั่นหรือคือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับฉัน" เขาพูดด้วยใบหน้าที่ฉายแววโศกเศร้าและสิ้นหวัง  ข้างๆ คลื่นหนุ่มน้อย มีคลื่นสาวน้อยลอยละล่องอย่างมีความสุข เธอถามคลื่นหนุ่มน้อยว่า"ทำไมเธอจึงดูเศร้าสร้อยนัก"  คลื่นหนุ่มน้อยตอบว่า"เธอช่างไม่รู้อะไรเสียเลย คลื่นอย่างพวกเรากำลังถูกซัดเข้ากระทบฝั่ง เราก็จะไม่เหลืออะไรเลย แล้วเธอจะไม่ให้ฉันเศร้าได้อย่างไร"  คลื่นสาวน้อยจึงกล่าวว่า"เธอนั่นแหละไม่รู้อะไรเสียเลย เธอไม่ใช่เพียงแค่คลื่น แต่เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรต่างหาก"

 

            ผมเองก็เชื่อเช่นนั้น ผมไม่ใช่แค่คนๆหนึ่ง แต่เป็นส่วนหนึ่งของมนุษยชาติ ผมกำลังจะตาย แต่จะยังคงอยู่ต่อไปในอีกรูปแบบหนึ่งนะหรือ ใครกันจะรู้ ถึงอย่างไร ผมก็เชื่อว่า ผมเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวผมเองแน่นอน

 

            นี่คือ ปรัชญาชีวิต จากครูมอร์รีซึ่งป่วยเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย ร่างกายของเขาค่อยๆตายลงทีละส่วน แต่เขาก็เลือกที่จะใช้ช่วงเวลาสุดท้ายอย่างสงบกับครอบครัวและมิตรสหาย และได้ค้นพบชีวิตที่มีสุข..จากการเข้าใกล้ความตาย    ระยะห่างจากชีวิตไปสู่ความตายอาจไม่ไกลกันอย่างที่คิด  บางที...เราอาจค้นพบความหมายของการมีชีวิตอยู่ด้วยการเข้าใกล้ความตาย

 

 

 

                     ช่วงเวลาปิดเทอมยังคงเป็นช่วงเวลาที่ฉันรอคอยเสมอ ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะผ่านวัยที่เป็นเด็กมาแล้วก็ตาม แต่ฉันก็ยังเฝ้ารอให้เวลานี้มาถึง เพราะทุกๆครั้งที่ปิดเทอม ฉันมักจะได้ทำอะไรใหม่ๆที่ไม่เคยทำ มันจึงเป็นช่วงเวลาที่มีค่าสำหรับฉัน อาจจะเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรมากมายนัก แต่มันก็ทำให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้รู้สึกตัวโตขึ้น  

 

ดอกไม้แห่งฤดูหนาว (雪の華)

Yuki No Hana 

(Nakashima Mika) 中島美嘉

 

のびた人陰を　 舗道にならべ
夕闇のなかを 君と歩いてる

手をつないで　いつまでもずっと
そばにいれたなら
Nobita kage o hodou ni narabe
You yami no naka o kimi to aruite-ru
Te o tsunaide itsu mademo zutto
Soba ni ireta nara nakechau kurai

เงาของผู้คนที่ทอดตัวลงบนทางเท้านั้น
ท่ามกลางแสงสลัวของเวลาเย็น ฉันก้าวเดินไปพร้อมกับเธอ
จับมือกันและกันเอาไว้ ไม่ว่าเมื่อใด
เพียงแค่อยู่เคียงข้างกัน ฉันก็อยากจะร้องไห้ออกมา

泣けちゃうくらい  風が　冷 たくなって

冬の  匂いがした

そろそろ  この街に

君と　近付ける季節がくる
Kaze ga tsumetaku natte
fuyu no nioi ga shita
Sorosoro kono machi ni
kimi to chika-zukeru kisetsu ga kuru

สายลมเริ่มเยือกเย็นลง
ได้กลิ่นของฤดูหนาว
เมืองเมืองนี้นั้น
อีกไม่นานก็จะได้ใกล้ชิดกับฤดูกาลที่ฉันอยู่ใกล้ชิดกับเธอ

※今年、最初の雪の　 華を

ふたり寄り添って  

眺めているこの瞬間(とき)に

幸せがあふれだす※

甘えとか弱さじゃない

ただ、君を愛してる

心から  そう思った

Kotoshi saisho no yuki no hana o
Futari yori sotte
Nagamete iru kono toki ni
Shiawase ga afure-dasu
Amae toka yowasa janai
Tada kimi o aishite-ru
kokoro kara sou omotta

ละอองหิมะแรกของปีนี้
เรา 2 คนอยู่ข้าง ๆ กัน
เวลาที่จ้องมองไปพร้อม ๆ กันนั้น
ความสุขเอ่อล้น
ไม่ใช่เพราะว่าชั้นอ้อนหรือว่าอ่อนแอหรอกนะ
เพียงแค่ “ฉันรักเธอ”
รู้สึกแบบนั้นจากใจเลยล่ะ

 

君がいると   どんなことでも

乗りきれるような気持ちになってる

こんな日々が  いつまでもきっと

続いてくことを祈っているよ

Kimi ga iru to donna koto demo
Nori-kireru youna kimochi ni natte-ru
Konna hibi ga itsu mademo kitto
Tsuzuite-ku koto o inotte iru yo

ช่วงเวลาที่มีเธออยู่ด้วยไม่ว่าจะเรื่องราวแบบไหน
ฉันก็รู้สึกได้ว่าจะต้องผ่านพ้นมันไปได้ทั้งหมด
วันเวลาแบบนี้นั้น
ฉันเฝ้าวอนขอให้มีอยู่ตลอดไป

風が窓を揺らした　夜は揺り起こして

どんな悲しいことも

僕が笑顔へと 変えてあげる

Kaze ga mado o yurashita
yoru wa yuri-okoshite
Donna kanashii koto mo
Boku ga egao e to kaete ageru

สายลมทำให้บานหน้าต่างสั่นไหว
ปลุกให้กลางคืนคืบคลานมาถึง
ไม่ว่าเรื่องที่น่าเศร้าใจซักเพียงใด
ฉันจะทำให้กลับกลายเป็นรอยยิ้ม

舞い落ちてきた雪の華が

窓の外ずっと

降りやむことを知らずに

僕らの街を染める

誰かのためになにかを　したいと思えるのが

愛ということを知った

Mai-ochite kita yuki no hana ga
Mado no sotto zutto
Furi-yamu koto o shirazu ni
Bokura no machi o someru
Dareka no tame ni nanika o
shitai to omoeru no ga
Ai to iu koto o shitta

ละอองหิมะที่โปรยปรายลงมา
นอกหน้าต่างไม่ยอมหยุด
กำลังแต่งแต้มเมืองของพวกเรา
ความรู้สึกที่อยากจะทำอะไรก็ได้เพื่อใครซักคนนั้น
ฉันรู้แล้วล่ะ ว่านั่นคือ “ความรัก”

もし、君を失ったとしたなら

星になって君を　照らすだろう

笑顔も涙に濡れてる 夜も

い つ　 もいつでもそばにいるよ
Moshi kimi o ushinatta to shita nara
Hoshi ni natte kimi o terasu darou
Egao mo namida ni nurete-ru yoru mo
Itsu mo itsu demo soba ni iru yo

ถ้าวันใดที่เธอหลงทาง
ฉันคงเป็นดาวที่ส่องแสงลงมาให้เธอ
ทั้งคืนที่มีรอยยิ้ม และคืนที่เปียกชื้นด้วยน้ำตา
แน่นอนว่า ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอนะ

※今年、最初の雪の　 華を

ふたり寄り添って   眺めているこの瞬間(とき)に

甘えとか弱さじゃない　ただ、君とずっと

このまま一緒にいたい　素直にそう思える
Kotoshi saisho no yuki no hana o
Futari yori sotte
Nagameteiru kono toki ni
Shiawase ga afure-dasu
Amae toka yowasa janai
Tada kimi to zutto
Kono mama issho ni itai
sunao ni sou omoeru

ละอองหิมะแรกของปีนี้
เรา 2 คนอยู่ข้าง ๆ กัน
เวลาที่จ้องมองไปพร้อม ๆ กันนั้น
ความสุขเอ่อล้น
ไม่ใช่เพราะว่าชั้นอ้อนหรือว่าอ่อนแอหรอกนะ
เพียงแค่ “ฉันรักเธอ”
รู้สึกแบบนั้นจากใจเลยล่ะ
 

この街に降り積もってく　真っ白な雪の華

ふたり　の胸にそっと　想い出を描くよ

これからも君とずっと…
Kono machi ni furi tsumotte-ku
masshiro na yuki no hana
Futari no mune ni sotto omoide o egaku yo
Kore kara mo kimi to zutto

ละอองหิมะสีขาวโพลน
ปกคลุมเมือง ๆ นี้
ขีดเขียนความทรงจำในใจของเรา 2 คนกันเถอะนะ
นับจากนี้เป็นต้นไป ฉันจะอยู่กับเธออย่างแน่นอน

******************************************************